۱۷ مهر ۱۳۹۲ موضوع: اخبار حوزه دین و اندیشه


به گزارش پارک علم و فناوری قم به نقل از مهر، یکی از بزرگترین مبارزه طلبی های هر رابطه عاشقانه ای طرز برخورد صحیح با تفاوت ها و اختلاف سلیقه هاست. اغلب یک اختلاف عقیده جزیی در یک گفتگو، بدون هیچ پیش زمینه و هشدار قبلی، تبدیل به یک دعوا می شود و این دعوا مبدل به جنگی واقعی می گردد. ناگهان زن و مرد دیگر با لحنی محبت آمیز با هم حرف نمی زنند و شروع به توهین کردن به هم می کنند. آنها به هم سر کوفت می زنند، به هم تهمت می زنند خواسته های متفاوتی نسبت به هم ابراز می کنند، به هم بی محلی کرده و هیچ یک به دیگری اعتماد نمی کند.


وقتی رابطه زن و مرد این چنین به خشونت کشیده می شود، نه فقط احساسات آنها جریحه دار شده بلکه کل رابطه شان هم صدمه می بیند. داشتن ارتباط صحیح، مهمترین عنصر یک رابطه است و یک دعوا و مشاجره می تواند خانمان برانداز باشد. هر قدر ما به کسی نزدیک باشیم، آسان تر می توانیم او را ناراحت کرده و یا توسط او ناراحت و دلخور شویم.


این اختلاف نظرها و سلیقه ها نیستند که باعث ایجاد درگیری می شوند، بلکه چگونگی بیان آنها مشکل سازمی شود. یک گفتگوی مشاجره آمیز حتما نباید نهایتا باعث ناراحتی طرفین شود بلکه می تواند به شکل یک گفتگوی دوستانه انجام شود که در آن اختلاف نظرها توضیح داده می شوند.


مردان زمانی باعث شروع یک مشاجره می شوند که احساسات یا عقاید زن را جدی نمی گیرند. آنها اصلا متوجه نیستند که چه لحن تحقیرکننده ای پیدا کرده اند. مثلا اگر مرد بگوید “ول کن بابا، نمی خواهد زیاد به این مسئله اهمیت بدی” می تواند احساسات زن را بی ارزش جلوه دهد. شاید برای مرد شنیدن چنین جمله ای حرکتی صمیمانه باشد، اما برای زن بسیار توهین آمیز و ناراحت کننده خواهد بود.


مردان اکثرا سعی می کنند عصبانیت زن را با گفتن جملاتی مثل “اوضاع این قدرها هم بد نیست”از بین ببرند. نهایتا هم با ارائه یک راه حل، انتظار دارند که زن فورا آرام گرفته و احساس خوشبختی کند آنها متوجه نیستند که زن احساس می کند تنها گذاشته شده است. اگر مرد به زن حق عصبانی شدن را ندهد، زن هم نمی تواند راه حل او را بپذیرد.


اغلب این مسئله پیش می آید که مرد کاری را انجام می دهد که زن را عصبانی می کند، بعد مرد به طور غریزی می خواهد به زن کمک کند و برای این کار به او می گوید که اصلا علتی برای عصبانی شدن و جود ندارد. مطمئنا او دلیلی منطقی، درست و کاملا عاقلانه برای انجام کارش دارد و همین را به زن توضیح می دهد. او اصلا متوجه نمی شود که به زن این احساس را می دهد که زن حق عصبانی و ناراحت شدن را ندارد وقتی که مرد همه چیز را برای زن توضیح می دهد زن فقط فکرمی کند که مرد اصلا به احساسات او اهمیتی نمی دهد.


برای این که زن بتواند دلایل منطقی مرد را بفهمد، باید اول احساس کند که مرد به دلایل منطقی او برای عصبانی شدن اهمیت می دهد.مرد اول باید توضیحاتش را برای خودش نگه داشته و چیزی نگوید. فقط لازم است که او زن را جدی بگیرد تا زن، دیگر احساس یاس و درماندگی نکند.


البته ایجاد این تغییر رفتاری کارآسانی نیست و نیاز به تمرین دارد، اما غیر ممکن نیست. مردان اول به طور غریزی و با تویه و توضیح کارهایشان تلاش می کنند نگرانی ها، سرخوردگی ها و ناراحتی های زنشان را از بین ببرند و از عصبانیت او جلوگیری کنند. البته مرد قصد ندارد اوضاع را و خیم تر کند. اگر او متوجه شود که عکس العمل غریزی اش نتیجه ای کاملا بر عکس خواهد داشت، شاید بتواند خودش را تغییر دهد. یک مرد باید تجربه کسب کرده و نتیجه گیری درستی داشته باشد، تا متوجه شود چه عکس العملی نسبت به زنش درست است و چه عکس العملی درستی است. او فقط با این روش می تواند خود را تغییر دهد.


در نتیجه می توان گفت که در موقعی مرد بدون اینکه متوجه باشد با طرز بیان بی ملاحظه خود، همسرش را ناراحت می کند و بعد از این که او ناراحت شده است دلخور می شود. مرد دچار این اشتباه می شود که فکر می کند زن با محتوای حرفهای او مخالف است اما در حقیقت این طرز بیان اوست که باعث رنجش زن می شود از آنجایی که او عکس العمل زن را نمی فهمد، به جای اینکه لحن صحبتش را عوض کند شروع به دفاع از عقیده اش می کند.

مطالب مرتبط :
  1. چگونه زندگی زناشویی خود را پایدار کنیم/ عصبانیتی که پیگیری شود مخرب روابط است
  2. قضاوت منصفانه در روابط همسران/ مهارت قضاوت منصفانه چگونه به دست می آید
  3. تاثیرات منفی بی بندوباری در پوشش بر خانواده ها/ تعبیر عمیق قرآن از زن و شوهر
  4. تاثیر تربیت خانوادگی در روحیات افراد/ چرا جوانان امروز پرخاشگر هستند
  5. اهمیت ارتباط درون خانوادگی/ دستورهای عالی اسلام درباره ارتباط انسان ها

پارک علم و فناوری قم

zohur