۱۹ آبان ۱۳۹۲ موضوع: اخبار حوزه دین و اندیشه


به گزارش پارک علم و فناوری قم به نقل از مهر، فرهنگ و زبان با یکدیگر ارتباط متقابل فراوان دارند. فرهنگ ما بر زبانی که بدان تکلم می کنیم تاثیر می گذارد و چگونگی استفاده ما از زبان نیز بر فرهنگ ما تاثیر گذاراست. دیدگاهها راجع به صحبت، حاصل ارزیابی و قضاوت ما از کارکردهای صحبت و سکوت است. باورهای متفاوتی در مورد صحبت وجود دارد. مثلا عده ای صحبت را مهمتر از سکوت می دانند.در مورد ماهیت صحبت نیز باورها مختلف است.


یکی از باورها در مورد صحبت با گفت و گو آن است که سکوت جز مهمی از ارتباط است. در فرهنگ های فردگرا نظیر ایالات متحده، سکوت را اغلب نقطه مقابل صدا می دانند. بسیاری از مردمان فرهنگ های فردگرا سکوت را تحمل نمی کنند و آن را نوعی خلاء می دانند که باید با گفت و گو صحبت آن را پر کرد.


فرهنگ های جمع گرا، دید متفاوتی نسبت به سکوت دارند و آن را جز مهمی از ارتباط می دانند. چهار معنی را در فرهنگ ژاپن می توان از سکوت دریافت کرد: صداقت و راستگویی، شعور و ادب اجتماعی، احساس شرم و حقیقت چیزی که در درون فرد وجود دارد. اعمالی که فرد در بیرون از خود انجام می دهد نشان دهنده احساسات واقعی او نمی تواند باشد و در نتیجه بیشتر آمیخته با تحریف، فریب یا ریای اخلاقی است. از این رو فردی که کمتر صحبت می کند بیشتر می توان اعتماد کرد تا فردی که زیاد صحبت می کند.


از دید اسلام از جمله نعمت های پرارج که آفریدگار جهان به انسان عطا کرده و مایه اصلی آن را با سرشت بشر در آمیخته “قدرت بیان” است. نعمت سخن گفتن عامل مهمی در تکامل انسان است. اهمیت سخن در زندگی انسان آن قدر زیاد است که خداوند حکیم بعد از مسئله آفرینش انسان، از نعمت بیان سخن گفته است. قرآن در سوره مبارکه الرحمن می فرماید؛ خداوند رحمان قرآن را تعلیم داد انسان را آفرید و به او بیان آموخت.


انسان با قدرت بیان و به وسیله آن معلوماتی را که اندوخته ظاهر می سازد و تفکر خود را به دیگران منتقل می کند. از این رو می توان گفت که سخن مانند پلی است که مغزهای جدا از هم را به هم پیوند می زند و افراد از طریق آن می توانند موجب خوشحالی و یا غمگینی یکدیگر شوند.


از امام سجاد(ع) پرسیدند از سخن و سکوت کدامیک بر دیگری برتری دارد، فرمودند برای هر یک آفت هایی است ولی اگر از آفت مصون و سالم باشند سخن افضل و برتر است، زیرا خداوند هیچ یک از پیامبرانش را به سکوت مبعوث نکرده، بلکه آنان ماموریت داشتند که با مردم سخن بگویند و با بیان خود آنان را به صلاح و رستگاری دعوت کنند و هیچ کس با سکوت مستحق بهشت نمی شود و از عذاب دوزخ مصون نمی ماند.


پس روشن است که سخن هم در ترقی و کمال انسان موثر است و هم در تباهی و سقوط انسان اثر دارد. بستگی به این دارد که تا چه حد و اندازه ای از هنر سخن گفتن برخوردار باشیم. شیوه سخن گفتن نه تنها معرف شخصیت افراد است بلکه با توجه به آن میزان دانش و تحصیلات طرف مقابل پی می بریم.کسی که از هنر سخنوری آگاه است و با کاربرد درست کلمات آشنایی دارد.قادر به گشودن هر دربسته ای است و از هر مهلکه ای رهایی می یابد. حضرت علی(ع) فرمودند: جمال مرد به فصاحت اوست.


برجسته ترین سیاستمداران دنیا همواره بزرگ ترین سخنوران نیز بوده اند منظور از سخن گفتن سخنرانی کردن نیست بلکه خوب حرف زدن و انتخاب کلمات و مطالب مناسب و بجاست که می تواند موجب رابطه مطلوب باشد.


 


 

مطالب مرتبط :
  1. صوم الصمت چیست؟/ امر پروردگار بر مریم(س) برای روزه سکوت
  2. صحبت از تدبیر نظام فکری در صورت نبود امنیت معیشتی و روانی اندیشمندان به جایی نمی‌رسد
  3. زمینه های حکمت؛ از سکوت و کم خوری تا تواضع و زهد
  4. عقل آن است که با آن خدا پرستش شود و بهشت به دست آید
  5. ماه رمضان؛ قطعه‌اى از بهشت

پارک علم و فناوری قم

zohur