۱۶ مرداد ۱۳۹۲ موضوع: اخبار حوزه دین و اندیشه


به گزارش پارک علم و فناوری قم به نقل از مهر، هدف و غرض از خلقت انسان همان عبودیت است و بس. “و ما خلقت الجن و الانس الا لیعبدون”؛ جن و انس را نیافریدم جز برای آن که مرا بپرستند. (آیه مبارکه ۵۶ سوره ذاریات) اگر بالاتر از عبودیت مقام و منزلتی وجود می داشت خداوند متعال هدف و علت غایی انسان را عبودیت قرار نمی داد. اگر عبودیت آن چنان که سزاوار است، در فردی تحقق یابد تمام ثمرات و آثار نیکوی کمال در آن فرد تحقق خواهد یافت.


امام صادق(ع) فرمود: “عبودیت گوهری است که در باطن آن ربوبیت است”. به سخن دیگر، عبودیت چیزی است که انسان با وصول به آن، صفات و کمالات خدایی پیدا می کند و تمام کارهای خدایی را می تواند انجام دهد. در حدیث قدسی آمده است: بنده من! مرا اطاعت کن، تا تو را مَثَل و الگوی خود قرار دهم. با اطاعت و عبادت می توان خداگونه شد و کارهای خدایی انجام داد؛ همچون امیر مومنان علی(ع) که در اثر عبودیت اعمال و افعال ربوبیت انجام می داد.


در کتاب اصول کافی در ذیل احادیث معراجیه در حدیث قدسی آمده است؛ هیچ بنده ای با هیچ چیزی به من نزدیک نشده است که از فرایض نزد من محبوب تر باشد. همانا بنده من به وسیله نوافل و مستحبات به من نزدیک می شود، تا محبوب من می گردد؛ همین که محبوب من گشت، من گوش او می شوم که با آن می شنود و چشم او می شوم که با آن می بیند و زبان او می شوم که با آن سخن می گوید و دست او می شوم که با آن حمله می کند اگر مرا بخواند، اجابت می کنم و اگر از من بخواهد می بخشم. (اصول کافی/ج ۱/ص ۳۵۲)


سعادت انسان در رسیدن به کمال است و کمال انسانیت در عبودیت است و کنه عبودیت، ربوبیت است و ربوبیت، یعنی خدا گونه شدن. یکی از تعاریف حکمت نیز تشبّه به خالق و خدا گونه شدن است. در نتیجه، سعادت در به دست آوردن حکمت است و تعبیر دیگر، سعادت عین کمال است و کمال عین عبودیت و عبودیت عین حکمت است و حکمت،یعنی خدا گونه شدن؛ پس سعادت یعنی خدا گونه شدن.


عبودیت و رسالت، دو فضیلت و دو مقام از مقامات بسیار شایسته انسانیت است.در این جا این بحث مطرح می شود که کدام یک از این دو مقام برتر و بالاتر از دیگری است؟ بعضی از دانشمندان،مقام رسالت و پیامبری را ترجیح می دهند، اما برخی از دانشمندان با ذوق عرفانی خود،برآنند که مقام عبودیت برای انسان از جهات مختلف، برتر از مقام رسالت است. البته تمام پیامبران مقام عبودیت را دارا بوده و از راه عبادت به مقام رسالت نایل شده اند.


با ادله ذوقی و عرفانی زیرمی توان مقام عبودیت را از مقام رسالت برتر دانست؛


۱٫عبودیت به جانب خدا رفتن است و رسالت به جانب خلق شتافتن و شکی نیست که اقبال و توجه به خدا،بالاتر از توجه و رونمودن به خلق است.


۲٫عبادت، ارتباط تنگاتنگ با معشوق حقیقی است؛اما رسالت اتصال و ارتباط با مردم است.


۳ عبادت، انس داشتن  و نجوا کردن با معبود است، اما رسالت،آمیختن با مخلوق.شکی نیست که رازو نیاز و سَرو سِرداشتن با معبود، برتر و بالاتر از گفتگو و ارتباط با مخلوق است.

مطالب مرتبط :
  1. چرا انسان به خدا و دین نیاز دارد/ بررسی حس کمال طلبی انسان
  2. معنا و مفهوم اشرف مخلوقات بودن انسان/ ارزش انسان به اعمال اوست
  3. رابطه اخلاق با عبادت/ چگونه تمام زندگی انسان خدایی می شود
  4. منطق قرآن درباره رابطه انسان با دنیا/ چرا خدا دو دل به انسان نداده است
  5. فلسفه خلقت جهنم و عذاب اخروی/ تفاوت کیفر در دنیا و قیامت

پارک علم و فناوری قم

zohur