۲۰ شهریور ۱۳۹۲ موضوع: اخبار حوزه دین و اندیشه


به گزارش پارک علم و فناوری قم به نقل از مهر، از منظر اسلام انسان باید با کسانی در ارتباط باشد که صحبت کردن و همنشینی با آنها انسان را به یاد خدا و ارزش های معنوی می اندازد، نه اینکه دوستی با او دری از درهای جهنم را بر روی انسان باز کند و همنشینی با او همراه با غفلت، بی خبری و سهل انگاری باشد.


مسلمان در ارتباط با دیگران موظف است از ابراز محبت، دوستی و رابطه با کسانی که دائما در گناه، ظلم، بی بندو باری و سایر معاصی غوطه ورند، پرهیز کند، چرا که آنان انسان را از مسیر صحیح خارج می کنند و مانع تکامل معنوی و روحی انسان می شوند. قرآن مجید می فرماید: “از کسانی که از یاد ما روی بر می گردانند و هدفی جز نیل به آمال دنیوی ندارند، دوری کن، چرا که همنشینی و معاشرت با این گونه افراد تاثیر منفی دارد و در انسان اثر سوء می گذارد.


لازم است یک فرد مسلمان بداند که قطع رابطه با انسانهای بد، اهمیتش از ارتباط با انسانهای خوب بیشتر است. چون اگر انسان بخواهد به مراحل تکامل برسد، ابتدا باید با افرادی که در خط اسلام و قرآن و اهل بیت(ع) نیستند قطع معاشرت کند و پس از آن با انسانهای خدایی و الهی همنشین باشد. چون انسان یک موجود اجتماعی فطری و مدنی بالطبع است و به تنهایی و در انزوا نمی تواند زندگی کند. انزوا برای او امری غیر طبیعی است و بر همین اساس در دوران زندگی دنیایی، همواره ناگزیر از ایجاد روابط اجتماعی با دیگران است. اگر این نیاز غریزی با محبت و همنشینی با افراد ناصالح و دوستان ناباب و نا اهل ارضا شود، دیگر به فکر معنویت و دین و عمل صالح و سعادت اخروی نمی افتد. مثل غریزه جنسی که اگر از راههای نامشروع ارضا شود دیگر به فکر راه مشروع نخواهد بود.


بنابراین قدم اول، قطع رابطه با منحرفین و پس از آن ایجاد ارتباط مستحکم با خوبان و صالحان می باشد. قرآن می فرماید حضرت محمد(ص) پیامبر و رسول خداست و کسانی که با او هستند و به رسالت او ایمان آورده و آن را پذیرفته اند، دارای دو خصوصیت هستند؛ یکی بر کفار شدید و سخت گیرند. ابتدا مسئله قطع رابطه با کفار مطرح است آنها با کسانی که به خدا و رسول خدا و حقایق عالم کفر ورزیدند و انکار نمودند مبارزه می کنند. دوم اینکه بین مومنین و جمع مومن خودشان با مهربانی، با رحمت و عطوفت رفتار می نمایند، ایجاد رابطه صمیمانه با متدینین و صالحین در مرحله دوم زندگی آنها مشهود است.


ناگفته نماند منظور از بیان مرحله اول و دوم، تقدم و تاخر زمانی نیست، چرا که هر دو در یک زمان صورت می گیرد، یعنی در حالی که با مومنین مرتبطند با کفار هم دشمنی می ورزند، منظور تقدم و تاخر رتبی و مرتبه ای است. البته معلوم است که دفع مفسده دارای رتبه اولی از جلب منفعت می باشد.


قرآن می فرماید “روزی که انسان ستمگر از نهایت حسرت و پشیمانی دستش را به دندان می گیرد و می گزد و می گوید؛ ای کاش با رسول حق راه دوستی و طاعت پیش می گرفتم وای برمن! ای کاش که با فلانی که فرد منحرفی بود باب رفاقت را نمی گشودم و با او دوست نمی شدم همانا او بود که مرا از یاد خدا غافل و گمراه ساخت.آری دوستی شیطان برای انسان مایه خذلان و گمراهی و خواری است.


در نتیجه می توان گفت که روابط و معاشرت در جامعه باید بر اساس جلب رضایت خداوند متعال باشد، همچنین بغض و انزجار و تنفر هم ملاکش باید خدایی باشد. در این صورت دیگر سودجویی، حرص، طمع و هوای نفس در ایجاد رابطه دوستانه و یا قطع روابط و دشمنی ها نقشی ندارد. در نتیجه جامعه به یک جامعه واقعا اسلامی تبدیل می شود اما نیل به این هدف مقدس مشکلاتی دارد و مقدماتی می طلبد.


ما اول باید دریابیم که چه کسانی را باید دوست داشته باشیم و از چه کسانی دوری گزینیم؟و یا به عبارت دیگر مصادیق حب فی الله و بغض فی الله چیست. دریافتن همین مطلب بسیار مشکل است مشکل تر از نماز و روزه، حج و غیره. چرا که برگشتش به قلب و درون آدمی است و انسان برای دست یافتن به این توفیق بزرگ باید از قلبش شدیدا محافظت کند، لذا در علم عرفان یکی از مراحل سخت کسب معرفت همین مرحله است یعنی مراقبت و نگهبانی از قلب می باشد تا هر وسوسه شیطانی و حب و بغضهای دنیوی و مادی در این قلب راه پیدا نکند.


—————-

منابع :


– آیه ۲۹ سوره فتح


– آیات ۲۷-۲۹ سوره فرقان


 

مطالب مرتبط :
  1. اهمیت ارتباط درون خانوادگی/ دستورهای عالی اسلام درباره ارتباط انسان ها
  2. اهمیت نیت از منظر دینی/ انسانها در قیامت طبق نیتشان برانگیخته می شوند
  3. اهمیت و هدف مطالعه تاریخ از دید قرآن کریم
  4. "تفکر" راه شناخت خویش و خدا/ اهمیت و معنای تفکر از منظر دینی
  5. رابطه ایمان با عمل و اختیار/ عمل ارزشمند از منظر قرآن

پارک علم و فناوری قم

zohur