۷ خرداد ۱۳۹۲ موضوع: اخبار حوزه دین و اندیشه


به گزارش پارک علم و فناوری قم به نقل از مهر، بعضی از ویژگی های فرهنگی ما، مانند خود مداری و تمایل به کنترل دیگران، شرایطی را به وجود می آورند که فرصتی برای آموزش گفتگو پیدا نمی کنیم .به نظر می رسد یک گفتگوی مسالمت آمیز برای بررسی موضوع و مشکلی، فقط در فیلم ها، جلسه های مشاوره و موقعیت های خاص امکان پذیراست و در شرایط عادی، چندان عملی نیست. عوامل زیادی در فرهنگ ما وجود دارند که ضعف گفتگو را تشدید می کنند.


گاهی بین زن و شوهر، پدر و مادر با فرزند، معلم با دانش آموز، همکار با همکار و….مسئله ای یا سوء تقاهمی به وجود می آید و احساس می کنند که باید درباره ی آن حرفی بزنند.اما به طور معمول، آمادگی لازم برای شروع و ادامه یک گفت و گوی راحت را نداریم و در واقع، نوعی ترس از گفتگو بین ما دیده می شود.


اصطلاحاتی از این قبیل که فلانی غم ها و مشکلاتش را در درونش می ریزد یا فلانی خودخوراست و امثال آن رواج دارند. ناگفته های ما در مسائل زندگی، مانند آتش زیرخاکستر است که وقتی زبانه می کشد، باعث ویرانی می شود به جای تمایل به گفتگو، ترس از گفتگو بیشتر در فرهنگ ما رایج است و به همین دلیل گاهی به عمد سعی می کنیم در موقعیت گفتگو قرار نگیریم یا از آن فرار کنیم شیوع چنین رفتاری در خانواده ها بیشتر از محیط های دیگر است.


چنانچه همسران نتوانند یکدیگر ا درک نمایند و به تفاهم برسند بقیه امور زندگی نیز تحت الشعاع این امرقرار خواهد گرفت. رسیدن به ایت تفاهم یکی از زیربنایی ترین و اصولی ترین امور زندگی مشترک است و این امر نیز خود تحت الشعاع بر قرار نمودن ارتباط به نحو مطلوب است.


عده ای از همسران به دلیل ناتوانی در برقرارنمودن ارتباط نمی توانند پیام خویش را به طرف مقابل ارسال کنند و یا پیام را ارسال می کنند، و پیام از طرف مقابل به درستی تفهیم یا ادراک نمی شود و فردی که پیام ارسالی از طرف همسر خویش را به درستی دریافت نکرده باشد، بالطبع واکنش و رفتاری غیر از آنچه مورد نیاز است، از خود ارائه می نماید. وهمین امر باعث بسیاری از مناقشه ها و درگیری ها می شود.


خانمها موقعی که با مشکل روبرو می شوند، به دنبال راه حل نیستند و بیشتر مایلند که شوهران به صحبت های آنان گوش کنند، ولی آقایان فورا با شنیدن صحبت همسران خویش به دنبال راه حل می افتند و این امرباعث می شود که تفاهم و ارتباط بین آنها به خوبی برقرار نشود. ونکته دیگر این است که آقایان نیز هر وقت به مشکل یا امری که در ذهن آنها را به خود مشغول می نماید روبرو می شوند، در غار تنهایی خویش فرو می روند و در سکوت به آن موضوع فکر می کنند و تمایل دارند خودشان به تنهایی و در خلوت مشکل شان را حل کنند، که معمولا خانم هایی که از این امر بی اطلاع باشند، به این خلوت و تنهایی وارد می شوند و مشکلاتی برای یکدیگر به وجود می آورند.


معمولا زوج هایی که ابراز مشکل می کنند حتی اگر هریک و یا هر دو در درون از جنبه روان شناختی مشکلی داشته باشند معمولا مشکل اصلی شان مشکل در ارتباط است و مشکل در ارتباط اولویت و ارجحیت بالاتری نسبت به مشکل درونی هر یک از زوجین دارد و این ارتباط است که در درجه اول بایستی مورد بررسی و تحلیل واقع و عیوب آن مشخص و اقدام به رفع ایراد آن شود .مشکل درونی افراد علی رغم ناراحتی هایی که برای فرد ایجاد می کند، می تواند در روابط نیز مشکل بیافریند. ولی عمدتا به درون خود فرد مربوط می شود. ولی مشکل ارتباط فضای خانواده را مسموم می کند و شرایط موجود در خانواده را برای همسران و فرزندان سخت و دشوار می سازد.


یکی از عللی که همسران نمی توانند ارتباط برقرار و به تفاهم برسند، این نکته است که آنها در طی یک ۲۴ ساعت که از زندگی شان می گذرد،یا با هم صحبت نمی کنند و یا صحبت های بسیار کم و یا صحبت ها در مورد نکات و موارد روزمره و عادی است و حرف دلشان را به یکدیگر نمی گویند و در واقع مشکل اصلی شان کم صحبت کردن یا اصلا صحبت نکردن با یکدیگر است.


در ایجاد ارتباط با همسر دو گروه آقایانی هستند که آسیب پذیری بیشتری نسبت به سایرین دارند. گروه اول آنهایی هستند که وظایف همسری خویش را فقط در کسب درآمد و تامین رفاه مادی خانواده خلاصه می کنند و با بر آورده نمودن نیازهای مادی استنباط شان بر این است که کلیه  وظایف شان را در قبال خانواده خصوصا همسر انجام داده اند و تلاشی جهت برقراری ارتباطی کار آمد و سازنده با همسر نمی نمایند و به همان ارتباط سطحی موجود که در کنار یکدیگر زندگی می کنند بسنده می نمایند.


گروه دوم آقایانی هستند که درونگرا هستند که از لحاظ رفتاری و شخصیتی درونگرا هستند.افراد درونگرا حرف ها و صحبت هایشان را در درون نگه می دارند.احساسات و عواطف خود را بروز نمی دهند و اطرافیان از روی ظاهر پی به احوال آنها می برند، چنین افرادی قبل از ازدواج آرام برای خانواده هایشان هستند ولی این اشخاص در زندگی مشترک خود همسران چندان موفقی نیستند.


در نتیجه همسرانی که باهم گفتگو می کنند و ارتباط کلامی بیشتری دارند معمولا از سلامت نسبی ارتباط بهتر و بیشتری بر خوردارند تا همسرانی که با یکدیگر صحبت نمی کنند و یا در حداقل صحبت می کنند. منظور از صحبت کردن حرفهای روزمره و عادی مثل فلان چیز را کم داریم باید بخریم یا امروز هوا خیلی گرم یا سرد بود نیست.


منظور حرف دل را زدن و حرف هایی که زدن آن احساس سبکی و آرامش را به همراه دارد، است البته در مواردی هم مطرح کردن خودش به نحوی به ارتباط زخم خورده و آسیب خورده همسران که با یکدیگر صحبت می کنند و حتی با هم درگیر می شوند و کارشان به نزاع و درگیری می رسد،به مراتب از زندگی مشترکشان راضی تر هستند تا همسرانی که با یکدیگر صحبت نمی کنند و طبیعتا درگیری و کشمکشی نیز با یکدیگر ندارند و چنانچه صحبت کردن توام با درک و تفاهم متقابل نباشد به نتیجه مطلوب نمی رسد.

مطالب مرتبط :
  1. ویژگی های همسر ناسازگار؛ از ناهنجاری شخصیتی تا ناتوانی در برقراری ارتباط
  2. مشکلات همسر ناسازگار و راه درمان آن/ ناسازگاری یک نوع بیماری است
  3. راه های برگزاری مشترک همایش ملی سبک زندگی اسلامی بررسی شد
  4. ناسازگاری در زندگی؛ امری ذاتی یا اکتسابی
  5. شناسایی و رفع آسیبهای اجتماعی محور فعالیت های مرکز رشد شود

پارک علم و فناوری قم

zohur